මට හරිම පුදුමයි. ඔයාලගෙ මේ නිශ්ශබ්දතාවය.. ඔයාලා කෑ නොගහ ඉන්න එක ගැන, මට හිතා ගන්නවත් බෑ... හරීම පුදුමයි..... ඒ වගේම හරිම හොඳයි..... බලන්න සද්ද නොකර ඉන්නකොට තියෙන නිස්කලංක බව... ඇක්වුවලි... කොයි තරම් අපූරුද?..
ජයමාන්න මිස් කියවගෙන යනවා. ඒත් කවුරුවත් කතා කරේ නෑ. පැතුම් නම් එහෙට මෙහෙට ඇඹරෙනවා මං දැක්කා.
වෙනදට මං මේ පන්තියට එනකොට සද්ද බද්ද වලින් පිරිලා.... අද එහෙම නෑ..... ඇත්තටම මොකක් ද දරුවනේ මේකට හේතුව... ජයමාන්න මිස් එහෙම ඇහුවෙ පන්තියෙන්ම උනත් පැතුම් පටාස් ගාලා නැගිට්ටා.
මූට නම් අද කොකු පනු ගායක් හැදිලා.
ඔව්.. පැතුම් මං අහපු දේ ගැන ඔයාට මොනවද කියන්න තියෙන්නෙ..
"ඇයි ජයමාන්න මිස් දවසක් කිව්වේ....
ඔව් මං මොනවද දවසක් කිව්වේ..?"
නිකමට හරි දවසක මේ පන්තියෙ ළමයි කෑ නොගහා ඉන්නවා දැක්කොත් ඒ අත්වන සතුටට මම මැරෙයි කියලා...... පැතුම් කිව්ව කතාව තේරුම් ගන්න ජයමාන්න මිස්ට වගේම අපිටත් ඩිංගක් වෙලා ගියා. ඉස්සෙල්ලම හිනාව ආරම්භ කරෙත් ජයමාන්න මිස්මයි. පස්සෙ මුළු පන්තියම ඒකට එකතු වුණා.